Kaldığımız yerden devam…

Yine bir kabusla uyandınız o gece. Tamda acılara alıştım derken. Aylardan temmuz. Şimdi o günlere dönüp onu düşündüğünüz anlarda hala üzerinde kokusu, sesi kulaklarınızda.Kafanızı dağıtmak için daha doğrusu onu unutabilmek için mehtabın altında elinizde onun eli yerine kuru bir gül ile gezintiye çıktınız. Onunla gezdiğiniz yerlerden geçtiniz istemeden. Her baktığınız şey size onu hatırlatıyor, göz yaşlarınız ise o kuru güle adeta yeniden yaşam veriyordu. Bir yıl önce  o ilk buluştuğunuz yere geldiniz. Yine yakamozlar eşliğinde deniz pırıl pırıl. Karşıda şehrin ışıkları yavaş yavaş sönüyor. Bir yıldır görmüyorsunuz sevdiğinizi.. Adımlarız yavaşlıyor. Dolunaya bakarak hayat bir film gibi gözünüzün önünden geçiyor. Uçurum kıyısında çığlık çığlığa dalgalara bakıyorsunuz sonra da . Gözleriniz kararıyor. Aklınıza kötü şeyler geliyor. Yoksa deliriyor musunuz? Ama kararlısınız.

Birden bir ses daha duyuyorsunuz gecenin içinden. Birisi ağlıyor ama kim. Sizin kadar kederli kim olabilir gecenin bu saatinde burada? Üstelik bir bayan sesi bu.Ağaçların koyu gölgesinde biç bankta oturmuş. İlk başta rahatsız etmek istemiyor. Sonra da merak edip olduğunuz yere siniyorsunuz. Bir şeyler söylüyor hıçkırarak. Dön bebeğim, dön çaresiz başım, dön!, dön!.Dua ediyor. Anladığınız kadarıyla sizinle aynı kaderde. O da sevdiğini geri istiyor siz de. Ruh dünyası sizdeki yansıması adeta. İmkansız olduğunu düşünerek  Allah’tan unutmasına yardımcı olmasını istiyor. Ne kadarda sevdiğiniz insana benziyor. Küçücük mimikleri, konuşma tarzı… Yoksa! Aman Allah’ım bu o! Kalbiniz küt küt. Elleriniz tir tir. Biraz daha dinliyorsunuz o çok sevdiğiniz konuşmaları. Sizin adınızı söylüyor, sizin için ağlıyor. Her döktüğü gözyaşı kalbinize vuruyor, kalbinizdeki buzları eritiyor.

Durduğunuz yerde düşünüyorsunuz. Biliyorsunuz onu çok sevdiğinizi onsuz yapamadığınızı. Biliyorsunuz günler yeniden doğacak,elleriniz tutuşunca kalbinizde küller yeniden alev alacak, sarılınca boynuna kalplerinizle sonsuza kilit vuracaksınız. Yerinizden kalkıp yavaş yavaş ona doğru yürüyorsunuz. Hala o ilk günkü heyecan. Elinizdeki o kuru gülü yavaşça uzatıyorsunuz. O da yavaşça başını kaldırıyor. Sizi görmesiyle ağlaması kesilip boynunuza sarılması bir oluyor. Sizi ne kadar çok özlediğinden bahsediyor.Ne güzel sürpriz bu böyle hoş geldin. Boş ver çabalama konuşmak zorunda değilsin; hem hareketlerinden küçücük mimiklerinden kalbini okurum ben. Gözler birbirine her şeyi anlatıyor. Beraber el ele verip sahilde yürüyorsunuz. Dertleri boş verip sahilden denize bırakıyorsunuz. Güneş ufuktan yavaş yavaş doğarken kaderiniz adeta yeniden yazılıyor. Gönül bahçenizdeki sarı güller  renk değiştirip daimi kırmızı gülleriniz oluyor. Ve önünüzde beraber ve mutlu bir hayat sizi bekliyor.                  

Sebahattin Şen Kasım 2004

ya ben hayatta hiç kimseye aşık olmayan biri olarak burda yazanlardan pek anlamam:))ama genede güsel:))

keşke biten aşklar hemen böle filizlenebilse...

hikaye grcektn sprdi..!