vatan gazetesi

Söz-müzik Teoman’ın, şarkılar bizim! 


Deniz kıyısında dolaşırken bile kum rengi çizmelerimizi ayağımızdan çıkartmadığımız, deri montlarımızı derimiz saydığımız 90’ların ilk yarısı bitmişti.

Ortaköy barlarını yıllar boyu sallayan rock grubu Mercury dağılmış, gecelerin egemenliğini Indians adlı grup ve grubun “Boğaziçili” solisti ele geçirmişti.

Adı Teoman’dı.

Biz sert rock seviyorduk.

Siyah uzun saçları hep ıslakmış izlenimi veren, sıska, yere bakan yürek yakan (o zamanlar “cool” lafı gözde değildi!) bu genç adamın U2 şarkılarını mırıldanır gibi söylemesine pek ısınamamıştık önceleri.

Sahnenin önünü dolduran kızların hipnotize olmuş gibi hallerini uzaktan gülümseyerek izlerdik.

Sonra genç adamın duruşuyla, tavrıyla, yarattığı etkiyle farklı olduğunu kabul etmek zorunda kaldık!

Bir gün grubun davulcusu arkadaşım Murat Çimen’e “bu çocuk şiir seviyor; okuyor, canı çok sıkılıyor ve o sessiz görüntüsünün altında bir yanardağ yatıyor sanki; bence onda çok iş var” dediğimi hatırlıyorum!

Birkaç yıl sonra bizi tam damarımızdan yakalayan şarkı sözleri ve melodilerle karşımıza çıkıp ülkenin şöhretler kervanına katıldığında hiç şaşırmadım.


***


Böyle geçmişe uzanıvermemin iki nedeni var:

Birincisi, günlerdir

“Söz Müzik Teoman” albümünü dinliyorum.

İkincisi, yaşımın etkisi. Her şey ve elbette özellikle müzik beni önce geçmişe ******ürüyor. Haydi Teoman’ın sözleriyle söyleyeyim: “Bilirim geri gelmezler ama / en güzel günleriydi onlar / hayatımın.”

Neyse...

Dönelim bu güzel mi güzel albüme.

14 Teoman şarkısının başka grup ve şarkıcılar tarafından yorumlandığı bir albüm.

“Teoman’ın en güzel albümü, çünkü şarkıları kendisi söylemiyor” diyenler de olacak tabii
ama ben onlarla aynı fikirde değilim.

Doğrusu, öteden beri “cover” albümleri severim.

Başka müzisyenlerin bir parçaya neler katabileceğini, nasıl yorumlayacağını hep merak ederim. Bozup berbat etmelerini sineye çeker, hoş sürprizlerle uçar giderim.


***


Kuşkusuz albümün “hit” parçası Sezen Aksu’nun söylediği “Paramparça.”

Öyle yorumlamış ki artık bu şarkının sözünün ve müziğinin Teoman’a ait olduğuna inanmak zor! Canıyla kanıyla bir Aksu şarkısı olup çıkmış “Paramparça!”

Ama albümdeki bütün yorumlar içinde beni derinden etkileyeni “Güzel Bir Gün” oldu.

Mirkelam yorumluyor.

Hem de nasıl!

“Senle ben hep böyle kalacağız/gitgide eriyip/yok olacağız; yavaş yavaş...”

Ah! O nasıl “senle ben” deyiş!

İnsan nasıl böyle kışkırtıcı biçimde “sorma; neden niçin/her şey yalnızlıktan/bak, bak, güzel bir gün/ölmek için” der!..

Herkesten farklı bir tercih yapmış Mirkelam.

Teoman şarkısını Mirkelam gibi yorumlamak yerine şarkının suyuna gitmiş!

“Bu şarkı nasıl hissedilmeli, nasıl söylenmeli?” diye sormuş belli ki ve onun cevabını vermiş.

Bu noktada düzenlemeyi yapan Volga Tamöz’ü de kutlamak isterim.


***


Candan Erçetin’in “Kim?”, Harun Tekin’in “İstasyon İnsanları”, Rashit’in “Kişisel Bir Şey” yorumları da insanı sarıp sarmalayan; bu şarkıları yeni baştan keşfetmemizi sağlayan yorumlar.

İzel’in “Senden Önce Senden Sonra”sını dinlemek ise zor! Neden mi? Her seferinde insanın boğazı düğümleniyor da ondan İzel’in gırtlağında sakladığı hüzün eşsiz!

Söylediği her şey anlamsız seslerden ibaret bile olsa, insana içinde yaşadığı “gurbeti” hissettiren bir ses rengi var İzel’in.

E o sesin “daha kaç vücut gerekli, benim seni unutmama?” dediğini düşünebiliyor musunuz?

Nil Karaibrahimgil’in “İstanbul’da Sonbahar” yorumuna gelince, ilginç!

Şarkı, yaşını başını almış bir adamın hayatıyla hesaplaşması. Bu kadar “olgun” bir şarkının böyle cici bir edayla; böyle bıcır bıcır söylenmesi insanı bozar sanıyorsunuz. Ama öyle olmuyor.

Sonuç: Bence bu albüm alınır ve saklanır.